Po obiedzie w gronie rodzinnym spakowaliśmy się do Punto i ruszyliśmy do skansenu. Dojechaliśmy po południu na miejsce, co spowodowało że słońce ślicznie układało nam się na zdjęciach.
Zanim jednak całkowicie pochłonie nas historia to szukamy miejsca by przebrać Julkę i tu mała dygresja. Co prawda, dzięki temu że coraz więcej ludzi jeździ z małymi dziećmi robi się również coraz więcej przebieraków. Nie jest to jednak pewnik a jeżeli ojciec pojedzie sam to już raczej nie znajdzie przebieraka w męskiej toalecie.
Julka już przebrana i tym razem w wózku, więc startujemy.
Kasa jest w dworku z Sędziszowa Młp. Kupujemy bilety i przenosimy się w wiejski świat przełomu XIX i XXw.
Dalej nasze oczy cieszy dom z Żołyni. Kryty gontem dom jest typowy dla małomiasteczkowego budownictwa małopolskiego. Na początku poprzedniego wieku mieścił się w nim urząd gminy Żołynia wieś
Następny na naszej drodze jest Chrystus ukrzyżowany z Kolbuszowej Dolnej. Był to pierwszy eksponat w tutejszym skansenie
Młyn był jednym z najważniejszych budynków w wiosce gdyż dawał on mąkę na chleb.
A to przykład kapliczki skrzynkowej. Takich kapliczek jest jeszcze wiele w wioskach czy nawet lasach.
" To pierwszy obiekt przyszłego założenia dworskiego. Oprócz niego w jego skład wejdzie: dwór otoczony parkiem oraz niewielkim ogrodem, część gospodarcza, w której będzie usytuowana m.in. rządcówka, stajnia z wozownią, kuźnia i obora." - tak piszą na stronie skansenu i rzeczywiście tuż obok trwała budowa. Jest to najstarszy budynek w muzeum pochodzący z 1784r. a jest to oczywiście spichlerz dworski.
Tuż obok spichlerza znaleźliśmy ul pawilonowy. Pewnie pszczelarze często widują takie ule i może nawet są one jeszcze w użytku, dla mnie jednak był wielkim zaskoczeniem ul do którego może wejść człowiek.
Dalej nastąpiła seria zagród, w większości z nich budynki kryte były strzechą,
trafiła się też taka w której dom choć pokryty strzechą to z kalenicą z dachówki.
Jak później się okazało było to oznaką bogactwa, a sama zagroda należała do dwóch pokoleń posłów.
Kończymy nasz spacer pięknym widokiem na zagrody za jeziorem w chylącym się ku zachodowi słońcu
Dalej nasze oczy cieszy dom z Żołyni. Kryty gontem dom jest typowy dla małomiasteczkowego budownictwa małopolskiego. Na początku poprzedniego wieku mieścił się w nim urząd gminy Żołynia wieś
Następny na naszej drodze jest Chrystus ukrzyżowany z Kolbuszowej Dolnej. Był to pierwszy eksponat w tutejszym skansenie
Później naszą uwagę przykuł młyn wodny
Młyn był jednym z najważniejszych budynków w wiosce gdyż dawał on mąkę na chleb.
Alternatywą dla młynów wodnych były wiatraki, ten służył głównie do mielenia kaszy.
Tuż obok spichlerza znaleźliśmy ul pawilonowy. Pewnie pszczelarze często widują takie ule i może nawet są one jeszcze w użytku, dla mnie jednak był wielkim zaskoczeniem ul do którego może wejść człowiek.
Jak później się okazało było to oznaką bogactwa, a sama zagroda należała do dwóch pokoleń posłów.
W niektórych zagrodach były nawet hodowane zwierzęta.
To już kościół św. Marka Ewangelisty z Mielca.
Tuż koło tego kościoła w przyszłości ma stanąć organistówka wraz z obejściem z Leżajska,
na co niecierpliwie czekamy.
W międzyczasie mijamy serię kapliczek i krzyży przydrożnych
Ja jednak szybko pobiegłem do karczmy, licząc na chłodne piwko. Jednak ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu było zamknięte ;P.
Na koniec dotarliśmy do remizy z końca XIXw. Strażacy jednak też mieli wolne bo stała ona opuszczona i samotna.
Szybko wpadam jeszcze do kas po magnesy dla moich towarzyszek i dopytać o leżajską organistówkę.
Okazuje się jednak że plany tegoroczne nie przewidują ustawienia "naszego" zabytku.
To nic bo będzie okazja wrócić tu w kolejnym roku aby znowu dopytać o zagrodę z Leżajska
Dziś już wracamy do domu a spotkamy się po kolejnym wyjeździe
Zespół pałacowy ukończono w 1880 roku, został on wybudowany przez Alfreda Józefa Potockiego, drugiego ordynata łańcuckiego. Sam pałac wybudowany w stylu szwajcarsko-tyrolskim z drzewa sosnowego, jodłowego i świerkowego. W 1923 roku doprowadzono tu wodociąg a dwa lata później zbudowano elektrownię w ten sposób stał się on pierwszym obiektem w okolicy, w którym zamiast świec zapłonęły żarówki. W czasie PRL-u był tu oblegany ośrodek kolonijny przechodzący z rąk do rąk kolejnych zakładów, ale zadbany i remontowany. Po upadku starego systemu pałac zaczął popadać powoli ale systematycznie w ruinę, zarastał krzakami, nie koszono trawy a basen i korty tenisowe wybudowane dla potrzeb koloni nie nadawały się do użytku. W 1996 roku kompleks został przekazany muzeum zamku w Łańcucie, co przez lata w żaden sposób nie poprawiło jego sytuacji. Teraz jednak zastaliśmy tam gospodarza, który właśnie zabierał się za sprzątanie liści, woda z basenu została wypompowana a park znowu przypomina park. 
