Pęcaki i plecaki: Dzień trzeci Radziejowa czyli ciepło , ciepło i jeszcze raz stromo

Wstał trzeci poranek a my z nim . Poranna kawa i śniadanko . Zaraz ruszamy na kolejny szlak . Czeka nas jeszcze dojazd do szlaku , znowu de Riff siadł za kierownice i dowiózł nas na początek szlaku .
Nasz szlak zaczynał się w Białej Wodzie tuż za Szczawnicą

Ruszamy więc na ostatni szczyt w trakcie tego wyjazdu . Radziejowa jest najwyższym szczytem Beskidu Sądeckiego . Jego wysokość to 1266 m n.p.m. Pogoda nam dzisiaj nie sprzyja zbytnio , Już na starcie około 10 mamy w słońcu 30 stopni . Byłem przekonany , że skoro Turbacz (1310 m n.p.m.) poszedł tak gładko , to Radziejowa też nie będzie stawiać oporu.

Zaparkowaliśmy samochód i ruszamy . Tak naprawdę to startujemy z Pienin . Znowu płynie strumień . Miałem w trakcie wypadu jazdę na dobre zdjęcie wody , chociaż żadne dobre nie wyszło to pochwale się tym co wyszło .

Szlak wita nas skałą bazaltową

Skała bazaltowa

Skała ta jest pochodzenia wulkanicznego .

Ruszamy dalej i napotykamy na stado owiec

De Riff i Lula postanowili popędzić stado w górę stoku :)

Tyle ich widzieliśmy . Popędzili tak , że na szczycie czekali na nas godzinę . Ja z Emką człapaliśmy dalej sami. Stara zasada zawsze sprawdza się w górach , każdy idzie swoim tempem i spotykamy się na szczycie .

Jeszcze przed wejściem w las ukazały nam się Tatry .

Im wyżej tym piękniejsze .

Widoki przepiękne , ale temperatura i stromizny wylewają z nas kolejne litry potu . Aby uzmysłowić wam jak wyglądaliśmy na skraju lasu (a to początek szlaku i jeszcze nie było tak stromo), muszę wspomnieć o uwagach pewnego kolegi który ponoć dużo czasu spędza na szlakach.

Stwierdził on , że czeka nas 5 godzin marszu w jedną stronę i tyle samo powrotu . Wspominał o wyłomach i wydłużeniu szlaku . Trochę mnie przestraszył prawdę powiedziawszy a Emka już tylko o tym myślała i o tym , że nie dojdziemy . Poszliśmy dalej . Obróciłem to wszystko w żart przed Emką ale sam się trochę obawiałem . Największy problem sprawiała woda . Jest ciężka , więc dużo jej nie można zabrać a mocno potrzebna przy takim słońcu .

Idziemy jednak i podziwiamy widoki . temperatura w słońcu sięga pewnie 40 stopni . W lesie co prawda mamy cień , ale powietrze stoi w miejscu nawet najmniejszego ruchu wiatru. Aparat tylko zwisa na mojej szyi nie mam ochoty robić zdjęć .

Usiedliśmy odpocząć , ja zapaliłem papierosa i kolejna rozmowa z przygodnie napotkaną grupą . Okazało się , że jedną z tych osób jest Tomasz Lukas przewodnik górski. Polecił nam Diadem Gór Polski a co ważniejsze uspokoił Emkę . Czekało nas ostatnie podejście . Najtrudniejsze ostatnie podejście już pod Radziejową . Jeszcze go nie widzieliśmy . Pan Tomasz naopowiadał Emce , że to bułka z masłem . Powiedział , że podejście pod Radziejową jest łatwiejsze niż pierwsze podejście na szlaku na Mogielice . Wiedziałem , że to blef ale wiedziałem też , że Emce będzie się szło łatwiej. Nawet nie wspomniałem , że my nie byliśmy na tym podejściu na Mogielice bo jak niektórzy pewnie wiedzą my nie szliśmy tym szlakiem tylko trasą narciarską .

Przerwa skończona ruszamy , więc na ostatnie wzniesienie dzisiaj.

Wyłomy są , jak to mówił kolega na dole ale szlaki nie zmienione . Tylko widoki dużo ładniejsze. Wspinamy się więc pod ostatnia stromiznę . Dyszymy gorzej niż parowozy . To tylko 800 m ale zabiera resztki sił.

W końcu docieramy na szczyt . Lula i de Riff już wypoczęci czekają na nas.